DUHET TROKITUR PORTËN E NATËS FORT-FORT

0

Xhemile Adili

Mos, mos ma vrisni gjethen e vetme,
As ujët e pakët të lumthit të shpirtit,
Frymë merr në mua gurgulli i një jete, 
Duan të lidhin nektar e petla luleje.

Secilën natë me ty udhëtoj shtigjesh pa fund
Unë jam nur i një dashurie që s’do perëndojë kurrë.
Ylberi më byzëqesh, hëna më bënë rojë,
Jemi të dy bashkë, jo, – dot të na ndajnë.

Unë di për perëndi syrin që njohu veç lotë,
Zemrën që notoi shkrumbit pa kufi, për fe e di.
Unë po shoh, duhet bërë copëra pelerinën – natë,
S’prish punë, për mua merak mos u bëni,
po shuaj etjen ujit që po shtrydh shkëmbin!

Thonjt ngul tim gjoks. Zjarr, prush, dhembje pa fund.
O lodhe kështu, o Zot? Ku shkon kështu, o jetë?
Mos më torturoni deri në dhimbje! Nuk duroj, nuk pres!
Ëndrra është për të gjallët, triumfi është për njerëz!

E dua atë puthje, atë zjarr, atë prush, atë flakë!
Gëzimin më bëtë Sahara që lëvrit diçka tim shpirt!
Kaq kohë, trishtim, – nën sa kurora gjembash!
Kudo ku prekni, ku hedhni sytë, bëhet veç plagë.

Kam sa mallë e dhimbje! Një det helm ha çdo ditë e natë
dhe e dua atë puthje të një qielli pa skaj e anë,
Po pres, jo s’pres! Po vdes, jo s’vdes! Ç’fuqi ti më jep!
Bota qenka furnelë e vogël për skarë, dashuria sa mamute!

PËRGJIGJU