NOSTALGJI PËR AJRIN

0

 

Xhemile Adili

Nuk di si bëhet më e zezë nata
Dhe më përvëlues dielli që nuk më prek.
Deri te ti unë vij orë e çast
Dhe kurrë aty nuk mbes,
Kthej sërish në gropën e zjarrtë ku rri.
Pse krahët e pëllumbit, dallandyshes, korbit të zi,
Pse një palë krah të ndritur nuk më jep,
Kur po më ik shpirti për pak dritë, për pak mallë?
Pse nuk më ndih? Po tretem, po shkrihem, po vdes!
Si kokërr rëre trupi im i shuar, dua lëng për jetë!
Dua zambakun në ujë, lulkën e shegës në dru,
Degën e jargavanit në ëndrrën e secilit nesh!
Dua fishkëllimën e trenit larg të më shpjerë,
Krrakatjen e zogut të madh lart, petlën e lules në mal
Edhe puqjen e dy buzëve tërë nektar
Të atij dhe asaj që duhet dhe do. Si unë çdo çast.
Dua gëlimin në tavernë, në degë peme, mbi urë,
Edhe në lumë e plazhit më të gjatë!
Dua dorën ngjitur dorës time, zjarri që m’bën shkrumb
Edhe muzgun e bukur, kur kullon mjalt ajri, toka gëzon!
Dua kukullën në prehër vajze, oborrin, shtëpinë që qesh
Edhe nuk pushoj të rënkoj për sytë e futures,
Sa shumë sheh, udhëton e përjeton!
Dua, dua… pse më nxirrosi i mallkuari djall pa shpirt,
Kur ulurojnë fletët e pemëve, fijet e barit, gjithçka rreth
Dhe unë për të tëra shkrihem e mbytem, dua shteg!
Nostalgji dhe për ajrin, dua rrugë,
Paçka të bëhet dhe njëqind herë tërmet!

PËRGJIGJU